Malarstwo końca dziewiętnastego wieku było odbiciem powszechnie panującego nastroju pesymizmu, przemijania, atmosfery dekadencji oraz efektem poszukiwań artystycznych twórców tej epoki. W ramach nowego kierunku, artyści postulowali wolność twórczego myślenia, oddając prymat intuicji i instynktowi. Na tle twórczych rozmyślań i kształtowania się nowych myśli artystycznych dążono do syntezy sztuk, stworzenia uniwersalnego języka dla wszystkich dyscyplin, poprzez powiązania i analogie.
Modernizm polski wpisywał się w nurt o podobnych założeniach, który na przełomie wieków królował w całej Europie w ruchach “młodych narodów”. W swoim obrębie dopuszczał istnienie tendencji malarskich (impresjonizm, symbolizm, dekoracyjność secesji, ekspresjonizm) o odmiennych motywach i źródłach inspiracji, reprezentowanych przez obrazy oraz rzeźbę zgromadzone na wystawie. Powrót do źródeł malarze upatrywali w sztuce średniowiecznej (projekty witraży), dalekowschodniej, archaicznej czy ludowej.
Jedną z inspiracji malarzy Młodej Polski było odwołanie się do natury. Postawa ta znalazła swój język wyrazu w pejzażu modernistycznym, który wykorzystując zdobycze techniczne impresjonistów, niósł za sobą głębokie znaczenie symboliczne (K. Sichulski, Józef Chełmoński, W. Wankie, B. Rychter – Janowska, W. Betley, H. Uziembło).
Malarze Młodej Polski kierując swą uwagę na człowieka jako jednostkę na tle otaczającego go wszechświata, dążyli do ukazania walki pomiędzy zmysłowością i duchowością natury ludzkiej, do przelania na płótno wewnętrznych przeżyć zrozumiałych tylko dzięki intuicyjnemu poznaniu. W obrębie tej tematyki, powstawały kompozycje przedstawiające artystę w pracowni, podczas aktu twórczego (A. Jezierski, W. Wodzinowski, F. M. Wygrzywalski, J. Unierzyski), jak również wzrosło zainteresowanie portretem, ale tym, mówiącym o uczuciach wewnętrznych portretowanego (Wlastimil Hofmann, W. Weiss).
Zainteresowanie psychiką ludzką, to także próba zgłębienia skomplikowanej i tajemniczej natury kobiecej. Obok uwielbienia dla świata flory i fauny, motyw kobiety był jednym z tych, które zdominowały sztukę secesji. Obrazy zgromadzone na ekspozycji częściowo stanowią swoiste studium poświęcone kobiecie.
Symbolizm był ucieczką poza sferę świata zewnętrznego w świat wyimaginowanych znaków i wyobrażeń. Dlatego też artyści za bohaterów obierali sobie postaci zaczerpnięte ze świata mitologii, ludowych wierzeń czy baśni (J. Malczewski, V. Hofmann).
Ekspresjonizm także skupiał się na istocie ludzkiej, kierujących nią uczuciach i emocjach, lecz przy użyciu odmiennych środków formalnych – zamaszystych pociągnięć pędzla, deformacji kształtów, stopniowego zaniku konturu, ekspresji wyrazu.
Podobne wypieki:
- Polska muzyka Uważasz, że polska muzyka ma się źle? Można dojść do...
- Polska “B” Co różni tak naprawdę wschód i zachód naszego kraju? Prościej...
- Wynalazek XXI wieku Spośród wszystkich odkryć świata mógłbym wyliczyć wiele tych, które...
- “Złota polska jesień” Polska to kraj kontrastów – z tym zgodzi się chyba...
- Paczki Irlandia – Polska Zamierzasz wysłać paczkę w kierunku Irlandia-Polska? Nie wiesz jak się...
Tags: artyści, kultura i sztuka, malarstwo, malarze
Comments are closed. Please check back later.